Contract opstellen; een voorbeeld

Ik besprak eerder dat contracten opstellen een vak is. Het is een vak waar ervaring voor nodig is maar ook een gevoel moet zijn waar een potentieel conflict zou kunnen ontstaan, zodat dat afgedekt kan worden.

Stel er wordt overeenstemming bereikt over een (ver)koop) van aandelen in het kapitaal van een vennootschap. Een overname. Daarbij worden altijd garanties verstrekt door de verkopende partij. Wanneer een beroep op de garanties wordt gedaan, is vaak overeengekomen dat dit zich vertaalt in een schadevergoeding. Een koper zou zich ook op het standpunt kunnen stellen dat de overeenkomst niet overeenkomstig de afspraken is nagekomen. De koper kan de overeenkomst dan (uiteindelijk) ontbinden. Maar wat nu als we al een jaar verder zijn. Ontbinding heeft namelijk geen terugwerkende kracht. Dit betekent dat niet teruggegaan kan worden naar het moment van het afsluiten van de overeenkomst. Het gevolg daarvan is dat alle rechtshandelingen die zijn verricht in het afgelopen jaar ongedaan gemaakt moeten worden. Dat is natuurlijk een complete chaos met dito gevolgen.

Een goede schrijver van contracten denkt hier vooraf over na en zal naast garanties ook bedingen dat de gesloten overeenkomst niet kan worden ontbonden, maar dat een tekortkoming, wanneer dat niet valt onder de verstrekte garanties,  zich vertaalt in een schadevergoeding.

Hopelijk is dan ook te bedingen dat gedurende een bepaalde periode een deel van de koopsom voor een periode is gestort op een ecsrow account (derdengeldrekening) zodat er weinig problemen ontstaan om de schade ook daadwerkelijk te verhalen.

Ik kwam een uitspraak tegen waarbij een verkoper het bedrijf had verkocht onder gelijktijdige verstrekking van een geldlening voor de duur van 5 maanden. De kopers hadden daarnaast bedongen dat zij pas hoefden te betalen wanneer derden onvoorwaardelijk afstand hadden gedaan van hun zekerheid. Dat was wel slim, omdat je geen bedrijf wilt kopen waar een ander zich op kan verhalen. Kopers voerden al wel de onderneming. Deze was dus al feitelijk geleverd.

Nu raadt u het al: er werd geen afstand gedaan van de zekerheden en de kopers hoefden niet te betalen. De verkopers vorderden nakoming, maar kregen nul op het rekest van de rechter. Dit betekende vervolgens dat de hele onderneming moest worden teruggeleverd aan de verkopers. Wat mij betreft een heel ingewikkelde operatie die makkelijk te voorkomen was geweest. De verkoper ging echter failliet. En zo kwam de koper toch nog goed weg, want ze had waarschijnlijk een niet levensvatbaar bedrijf gekocht.

 Wilt u meer informatie of heeft u concrete vragen over dit onderwerp? Dan kunt u contact met mij opnemen via mg@windroosadvocatuur.nl, 06-50 26 20 27

Deel via: